De wandelschoenen uitproberen

Ons eerste voorjaar in ons “La Perle des Alpes”. Van de winter hebben we de omgeving op de ski verkend. Wij zitten op de zuidkant van de berg, dus de sneeuw  is al op veel stukken gesmolten. Aan de andere kant van Mont Bisanne ligt de piste nog volop sneeuw. Maar het ski seizoen is afgelopen vrijdag ( de 27^e april) geëindigd. Les Saisies is uitgestorven. Alleen  restaurant “Les Arcades” is open en een enkele bar.

Afgesloten voor alle verkeer....

Deze vakantie willen we de omgeving te voet verkennen, tevens kijken w e ook naar wat er te doen is op de fiets .Dit om de vraag van een potentiële huurder te kunnen beantwoorden. Voor onze 6-jarige hebben we een paar echte wandelschoenen gekocht en die moet hij nu gaan inlopen.  Een berg verderop ligt een stuwmeer, dus gaan we daar eens kijken. Kunnen we vast wel een leuk wandelingetje maken. Dus op weg naar “Roselend”. We pakken de auto en in Beaufort staat al aangegeven dat 1 van de 3 wegen is afgesloten. De afgesloten weg is een verlengde van de route, dus geen showstopper voor ons. Het is een prachtige dag, zonneschijn en wat wolkjes. Heerlijk. Beneden in het dal is het  heerlijk, het is al gauw zo’n 23 graden Celsius.  De bergwegen zijn goed begaanbaar, we zien een enkele fietser op zijn racefiets de berg beklimmen.  Stoer hoor, iets wat wij hem (voorlopig) niet nadoen.

En dan komen we bij het meer aan. We zien de weg die is afgesloten en dan blijkt de weg die we van plan waren ook te zijn afgesloten. We parkeren de auto voor de 1^e weg, een mooie parkeerplek want de weg ligt vol met sneeuw. Het meer kunnen we zien, met een laag waterpeil, maar de dam zien we niet. We gokken het er op en gaan te voet de afgesloten sneeuwweg op. Manlief voorop (want als die door de sneeuw zakt weten wij dat we eromheen moeten lopen J ) Onze 6-jarige vindt dit geweldig, een echt avontuur.  Langs de weg stromen beekjes smeltwater. Dus de dennenappels erin om te zien hoe hard ze gaan en waar ze stranden.
Bergafwaarts zien we het meer en als we het beboste stuk weg hebben gehad is, is er weer gewoon asfalt. Enkele stukken hebben stromend water, welke niet dikker zijn dan onze zolen dus dat durven we ook wel aan. Er ligt flink wat puin (stukken steen, takken, hout) wat door de sneeuw mee naar beneden is genomen. Voor een auto vervelend, voor de voetganger geen probleem. Maar voor de zekerheid houden we wel de rotswand in de gaten, je weet maar nooit wat er naar beneden dondert.

In de buurt van de dam splitst de weg zich, naar beneden richting dam, naar boven richting panorama op de dam. Natuurlijk gaan we voor de dam, maar al gauw zien we dat de damweg flink onderwater staat. Dus rechtsomkeer en naar boven. Hebben we een prachtig uitzicht. Aan de ene kant zien we de top van de Pierra Menta, die we ook vanuit on huis zien, leuk om nu een andere kant van die top te zien. Als we door het dal kijken zien we in de verte Les Saisies. We maken foto’s in de hoop dat we er iets van kunnen zien.

Dan weer op weg terug naar de auto. Het is wel erg leuk om te daar te wandelen, geen mens te zien, heerlijk rustig. Er zijn maar weinig mensen die ons zullen volgen, iedereen wordt door de sneeuw tegen gehouden. Op de vraag hoe zijn schoenen zitten krijgen we van zoonlief te horen : “Prima”. Dat is goed te horen, kunnen  we de volgende keer bij ons de berg op.